öyle uzun zaman geçti ki üstünden

kim bana benziyor şimdi

kim artık senin çizginde

izlermiş gibi çiçek açmış ağacı

kalakaldık düşlerimizin önünde

hiç sorduk mu neden bu kadar yakınız

uzak kaldıkça birbirimize



yazıktır tek başına bir bulutun

tepeleri sarması

taşır sürekli serinliğine

paylaşılmayan yalnızlığını

bu yüzdendir hüzün

gökyüzünün en eski parçası



yine de senin her gidişinde

açılmadan içine kapanır yüzüm

nasıl bıraktıysan senin renginde

peki ama sen ne zaman gelmiştin

söylesem kim inanır gittiğine