Masum bir melek gibi uyuyordun dün gece. Dışarıda birden anlamsız bir rüzgar fırtınası çıktı. Balkon kapısını kapatmak için kalktım ve sen açtın gözlerini bana.en çok sevdiğin yeşil tişörtün vardı gene üzerinde terler içinde kalmıştın..uzun bi aradan sonra düşler ülkeme girmeyi başarmıştın..

Şimdi gözlerimde yağmur yüreğimde hüzün var

Nereye baksam her yer senle dolu

Beynim bütün işlevlerini unutup sadece seni düşünmekle programlanmış gibi

Sadece sen

Her şeyi düşünüyorum, her ayrıntıyı her sözü her cümleyi, her gülüşü her gözyaşını düşünüyorum

Düşündükçe dahada bi artıyo yüreğimdeki sızı

Bütün isyanlarımı savuruyorum neden diyorum hep neden

Ben böyle severken neden

Hep uzattım elimi sana ama her defasında boşluğa düştü o el

Sen uzaktın bana hep uzakları özledin

Aynı yastığı paylaşırken bile uzaktı düşlerin

Oysa ben hep seni düşledim… sen arkanı dönüp yattığında hiç haberin olmadan saatlerce seni izlerdim ve dualarım eksik olmazdı dilimden

Gözyaşlarım hep yastığımla dost olmuştu, ama ben yinede hep seni düşler ve yanımdayken bile seni özlerdim.

Her halini ezbere bilirdim

Her sabah gözlerimi açtığımda yanımda sen varsan bugune şükrederdim

İşe geç kalmayasın diye daha erken kurardım saati. Elbiselerini hep önceden ütülerdim, ne giyeceğine karar veremez bana sen seç derdin.

Uyandırmaya kıyamazdım seni hififçe saçlarını okşar ‘hadi hayatım kalk’derdim. Öyle çok isterdimki yanağına bi öpücük kondurmayı sen çok kızardın ve ben korkar öpemezdim.

Küçük yaramaz bi çocuk gibi nazlanırdın, kollarıma koyardın başını birazcık daha uyuyacağım deyip kapardın gözlerini. Veben öyle mutlu olurdum ki oanda rabbime teşekkür ederdim. Her sabah biraz bahçede oturup küçük kara kediyi severdin. Veben için için ağlardım. Nolur allahım nolur benide bu kadarcıkta olsa sevsin derdim. Ama sen sevmezdin

Sen o uzun köşeyi dönene kadar ben bakardım ardından ve bir el sallayıp kaybolurdun.

Bütün gün seni düşlerdim ve sen uzakları düşlerdin.

Akşam işten dönüşünü bahçede beklerdim. Saatler geçerdi sen gelmezdin. Yabi arkadaşında olurdun yada bi akrabanda

Ama ben hep seni beklerdim.

Hava kararmaya başlayınca sen görünürdün köşe başında. Ben bi telaş bi heyecan , hemen penceredeki yansımama bakıp üstümü başımı düzeltirdim. Hep aynı heyecanla severdim seni.

Her gelişinde boynuna atlamak isterdim ama sen uzakları düşlerdin ben yine başımı önüme eğip allah’ım derdim. Nolur allahım nolur.

Sen her bahçe kapısından çıktığında dört tane sahipsiz köpek dolanırdı ayaklarına. Onlarda sevgi beklerdi senden ve sen onlarıda severdim. Yine benim içim giderdi.

Halbuki bende onlar kadar yalnız, onlar kadar sahipsiz, sevgisizdim. Saatler geçmek bilmezdi akşamları müzik dinlerdim, çayımı demlerdim bide sigaram varsa mutlu ederdi bunlar beni ve seni kağıda dökerdim. Hiç önemsemediğin şiirlerimi yazardım sana. Nasıl sevdiğim yazardı o şiirlerde, yüzüne söyleyemezdim çünkü sen uzakları düşlerdin. Söyleyeceğim zamanlarda sırtını dönüp kapatırdın gözlerini ve ben içimdeki yangınları dindiremezdim.gözlerime baksan anlıcaktın seni nasıl sevdiğimi ama yüzüme bile bakmazdın.

Uzaklara bakardı hep gözlerin

Beni böyle sahipsiz beni böyle vatansız, beni böyle sevgisiz bırakıp hep uzakları düşlerdin

Veben hep seni düşlerdim bigün derdim bigün. Dilimden duamı hiç düşürmezdim. Yüreğimden sevgimi hiç eksiltmezdim

Bigün derdim

Ama o bigün hiç olmadı ellerin kayıp gitti avuçlarımdan başka ellere

15/10/2007 - Ayrılık Gelmeden Git Sen...

Ayrılık Gelmeden Git Sen

kimsesiz bir gökyüzüne
lâl bir dilin tüm sesiyle haykırması kadar sağır,
karanlık sularda,bir âmânın gözlerini araması kadar kör;
yani anlamsızlığa yeni anlamlar yükler gibi
yalnızca yalnızlığa anlatıyorum kendimi…
çıkmaza düşmüş şiirlerin koynunda
bir uzun yol oluyor kalemden süzülen her harf
her hece aklımın kabristanlarında yankılanan
sahipsiz bir ölüm çığlığı,
masumiyeti sesimde eskiyen…
ve dudaklarımın ucunda bitmek bilmeyen acılı tiryakilikler
ve sonrasızlığın deminde keder dökülüyor kağıtlara
hâsılı aşk; ölü doğmuş bir çocuk şimdi
yüreğimin sevda çukurlarında…
hadi yâr kendini al gecelerimden
al ve git!
zaten bir uzak düştü benimki;
ertelenmiş zamanlarda resmedilirken mavinin imkansızlığı,
şiirler nice sevdaya küs bakış hüküm giymişken,
ezbersiz acılar eşliğinde gözlerinde tükenmek
ve ölebilmek kirpiklerinin iz düşümünde
hani meçhul bir izbede seninle el ele…!
oysa mutluluğu çoktan rehin bıraktım ben
bilmem hangi şehrin emanetçisinde
ve senden habersiz,
adından acılar türetiyorum şimdilerde…
dilimin ucuna geliyorsun bir zaman
yaşamak soruyorsun!
yaşamak; kör bir sancıdır sol yanımda,
dönüşsüz bir türkünün kambur sesinde yitip giden…!
ve dinledikçe kendimi,
kâbus olup büyür geceler karanlığın uğultulu yollarında…
ben kaçmak isterken her şeyden
gözlerin adına kendime sefer üstüne sefer eylerim.
sana çok benzeyen bir şehir olur geçtiğim her yer
her yer öylece uzar gider içinde gözlerimin
ve bizden çok uzakta
mevsim çömezi bir haziran
sonbahara uyanır şehr-i İstanbul,
gözlerinde bir mavi yangın
ve saçlarından dökülür martılar
Üsküdar’da pasaklı bir deniz kızının
sâhi martılar diyordu bir şair:
“martılar ki sokak çocuklarıdır denizin”
yani öylesi kimsesiz ve unutulmuş
yani morarmış kanatlarında münzevi bir hayat taşıyan
sonrası geç kalmış yaşanmışlıklarda
bulutsuzluğa prangalı bir çift yağmur damlası,
yağmasın diye kulelerde saklanan..!

işte böyle “can” dediğim:
yetim çocuklar hüznünde
kâhır yüklü gölgeme
çokça sahiplik etmişken bedenim,
yorgunluğun kıyısında
hüzün olup işlenmişim ömür gergefine…
çapulcu dillerin nazarında
sevdaya zûl libaslar giyinen,
uğursuzluk alâmeti koca bir hiç’miş adım…
ötesi yok!
gurbet yokuşu ağlamalar pazarında
iki damla gözyaşıymış bedelim
ve soyunup benliğimden
elem üstüne elem giyinmiş
sana pervane yüreğim
gözlerimde gözlerini ateş bilip yanmışım öylece
hiç ses etmemişim
meğer ne çok kedermiş
gözlerinin içinde tutuklu kalmak..!
lâkin sevmişim işte
her şeyden ve herkesten öte
sadece sevmişim seni…
ama sen kendini sök düşlerimden
sök ve git şimdi!
yolların koynunda
başımı yaslayıp ölümün yamacına
bunca acıyla yoldaş olmuşken ben
sen kaç benim kalabalığımdan
ve bir intiharın şafağında
sesini sil şiirlerimden
olmasın dönüşü gittiğin yolun
kalemi kırılmış gelişlerin hükmünde
sonsuz bir gidişle
unutmalara aç yüreğini,
yüreğini toparla yüreğimden
cellat bayramı asılışlarda
nasırlı urganlar kuşanmış şiirlerde seyreyle yüzümü
ve zamana not düşsün akreple yelkovan
yüzün kalbimin ortasında
yalnızlık yazgısı yemin olsun
ki belki arınıp mezar kalabalıklardan
ben yine ben olurum…!
yağmurlu bir gökyüzü akşamı
hani olur ya!
düş yorgunu bir martı gelir de hatırlatırsa beni
“ziyan ömürler kucağında
kendine has ölümler büyüten
bir deli çocuktu” dersin…
hadi git şimdi
git ki gözlerine “ayrılık” değmesin…!